2.034.000 mensen keken gisteravond naar wat de glorieuze terugkeer van Mien Dobbelsteen op de Nederlandse televisie had moeten zijn. Grote kans dat het er volgende week een stuk minder zijn. Zeg 'ns AAA was nooit briljant, maar wel prettig kneuterig en minstens charmant in zijn eenvoud. Het geforceerde, op meer dan twee gedachten hinkende brouwsel dat RTL er nu van heeft gemaakt, is bijna surrealistisch. Alsof ze Mien in een slap aftreksel van Kinderen Geen Bezwaar hebben gecopy/paste.
Als je een serie nieuw leven inblaast omdat je daarmee denkt te kunnen scoren onder naar het verleden hunkerende kijkers, moet je één ding nooit doen: pimpen. En dat is precies wat er gebeurd is. Zeg 'ns AAA is gepimpt. Deels uit noodzaak, natuurlijk. John Leddy, Sjoukje Hooymaayer en Manfred de Graaf zagen een reprise niet zitten. Mien is nog steeds de assistente van dokter Van der Ploeg, maar die dokter heet nu Gert-Jan, zoon van.
De eerste aflevering is nog niet goed en wel onderweg of Peggy-Jane de Schepper werpt zich schaars gekleed op Gert-Jan's spreektafel. Daarmee is de toon gezet, want seks is een belangrijke bron van grappen in het nieuwe Zeg 'ns AAA. De moeder van Mien (allemachtig, LEEFT die nog?) blijkt uit het verzorgingstehuis te zijn weggelopen omdat ze niet mocht neuken met haar nieuwe vriendje. Heeft u daar moeite mee, beste lezer? Wat ontzettend ouderwets van u! Mogen bejaarden soms niet van intimiteit genieten, hm?
Het is een regelrechte parodie op de progressiviteit die in de jaren '80 wel aan de serie werd toegeschreven. Dat blijkt vooral wanneer Gert-Jan's puberzoon Pimmetje als een stereotiepe Gothic wordt neergezet ('We LOVE the Dark Side!'), die van Mien maar snel normaal moet gaan doen. En verhip, tegen het einde van de aflevering loopt ie godzijdank in normale kleren rond. In de laatste scene ligt Pimmetje overigens wel te wippen met een meisje dat hij pas een paar uur kent, maar daar heeft Mien minder problemen mee. Als ie maar een condoom gebruikt.
Dit selectieve moralisme is typerend voor de twijfel die de schrijvers plaagt. Gaan we voor nostalgie (en spreken we vooral 50+ aan) of willen we modern zijn (en een nieuwe publiek trekken)? Het niet minder dan briljante Schaep met de 5 Poten, en opvolger Het Vrije Schaep, gingen vol voor de nostalgie en slaagden glansrijk. Het nieuwe Zeg 'ns AAA zakt finaal door het ijs. Mien Dobbelsteen loopt rond in een wereld die de hare niet is. Een wereld waarin ze alleen met een tijdmachine terecht kan zijn gekomen. Je zou het een gewaagd experiment kunnen noemen, maar daarmee doe je de makers echt teveel eer aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten