Recensie: Away we Go

“Are we screw-ups?”, vraagt Verona (Maya Rudolph) zich somber af. Ze is zes maanden zwanger en woont samen met haar vriend Burt (John Krasinski) in een vervallen huis. Niet eens uit noodzaak, maar omdat ze geen idee hebben waar ze heen willen met hun leven. De enige legitieme reden om te blijven is de nabijheid van Burts ouders. Als die doodleuk verklaren dat ze twee jaar in Antwerpen gaan wonen, besluiten Verona en Burt de Verenigde Staten te doorzoeken om de ideale omgeving voor hun toekomstige gezinnetje te vinden.

Away We Go is coming-of-age met een twist. Verona en Burt zijn de 30 al ruim gepasseerd en de film weerspiegelt de ontwikkeling dat oudere jongeren, verblind door keuzes, steeds langer blijven dolen voor ze vinden wat ze zoeken. Dat past prima binnen de thematiek van de films die regisseur Sam Mendes eerder maakte. Ook in films als American Beauty en Revolutionary Road portretteerde hij immers mensen die om verschillende redenen vluchten, of dat zouden willen, omdat ze hun plek in de wereld niet kunnen vinden.

Toch is Away We Go qua toon en tempo een radicale breuk met het eerdere werk van Mendes. Weg zijn de droeve, introverte personages en het diepgravende drama. Wat er voor in de plaats komt is luchtige tragikomedie die vooral werkt vanwege de bijrollen. Verona en Burt bezoeken tijdens hun reis familieleden en kennissen, overwegend groteske en kolderieke personages die des te vreemder overkomen omdat het stel zelf eigenlijk doodnormaal is. Eén van de vele komische hoogtepunten is de scène waarin ze Burts nichtje LN (Maggie Gyllenhaal) bezoeken, een nogal zweverige vrouw die er geforceerd alternatieve zienswijzen op na houdt. LN wil haar kinderen niet in een buggy stoppen omdat ze van ze houdt “en waarom zou ik ze dan van me weg duwen?”

Mendes laat de humor naadloos overvloeien in drama. Verona en Burt gaan ook bij twee oude klasgenoten langs, ontzettend leuke mensen die alles veel beter voor elkaar lijken te hebben dan zijzelf. Al snel blijkt er echter groot verdriet achter hun prachtige voordeur te huizen.

Door deze ontmoetingen schetst Mendes bijna ongemerkt een beeld van het moderne Amerika, een land vol kleurrijke, goedbedoelende figuren die zonder uitzondering een masker dragen. De enige personages die compleet zichzelf lijken, zijn ironisch genoeg Verona en Burt, die nog helemaal niet weten wie ze zijn. Het nadeel van deze constructie is dat de bijrollen de show stelen en belangrijker lijken dan de hoofdpersonages, die onvoldoende uitgewerkt worden om echt lang te blijven hangen. Dat wordt tegen het einde van de film overigens deels goed gemaakt door een schitterende dialoog waarin het stel elkaar belooft om nooit zo raar te gaan doen als de mensen die ze op hun reis zijn tegengekomen. Als Verona en Burt uiteindelijk hun bestemming vinden, is die niet per se ‘beter‘ dan de plek waar ze hun reis begonnen. Ze voelen zich er gewoon veel fijner.