Lang zo gek nog niet, zomer in recessietijd. Bij gebrek aan verplichtingen fiets ik af en toe in de bossen op de Utrechtse Heuvelrug. Tot mijn verbazing is het er meestal uitgestorven, op een enkele baas en hond na. Soms ga ik even tegen een boom zitten en als er dan wat sluierwolken voorbij drijven, wacht me een mooi schouwspel. Vlak voordat de zon weer doorbreekt, zie ik in de verte het bos oplichten. Razendsnel komen de zonnestralen dichterbij die vervolgens als een golf over me heen spoelen. Plotseling fonkelen de blaadjes en moet ik mijn ogen samenknijpen. Schaduwen ontstaan waar het net nog gewoon donker was. Dan schuift er een nieuwe wolk voor de zon en begint alles opnieuw.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten