Misdaad of marketing? (1)

Het zijn beroerde tijden voor de filmstudio’s. Zo beroerd dat er steeds creatievere marketingmethodes worden gebruikt om films aan de man te brengen. Een uitstekend voorbeeld hiervan is de campagne rond Marley & Me. De reguliere trailers suggereren dat het om een feelgood family film gaat: Owen Wilson voor de dames, Jennifer Aniston voor de heren, Marley de hond voor de kids. Veel grapjes, luchtig vermaak, een niks-aan-de-hand zondagmiddagfilmpje dus.

Marley & Me is in werkelijkheid een behoorlijk dramatische, tearjerkende film. Dat de grote bazen er voor kozen om de film anders te presenteren, is niet zo gek. Wie wil Owen Wilson en Jennifer Aniston in een deprimerende film zien over een niet lekker lopende relatie met een vrij onuitstaanbare hond? Dus kwamen er vrolijke trailers die het publiek bedonderden, maar de campagne had ook een ander gezicht. Kijkt u eens naar de onderstaande billboards:

Inderdaad, de hond sterft aan het einde. Kwajongenswerk van pubers die wilden lachen en met een dooie hond opgezadeld werden? Een boze moeder die haar huilende kroost wilde wreken? Niets van dit alles, deze posters zijn door Fox gewoon zo ontworpen. Ze geven het einde van de film opzettelijk weg om meer mensen te trekken. Dat lijkt een contradictie, maar eigenlijk is het in al zijn eenvoud een tamelijk briljante truc: door te doen alsof mensen deze film boeiend genoeg vonden om de posters te bekladden, creëer je een hype en maak je deze vrij kleine film veel groter dan hij is.

Belangrijker nog is dat je mensen op het verkeerde been zet: als je eerst de vrolijke trailer of tv-spotjes hebt gezien en je leest daarna dat de hond sterft, word je nieuwsgierig: wat is dit nu voor een film? Fox heeft daarmee een tamelijk onverkoopbaar product (het imago van de acteurs staat vrijwel haaks op de inhoud van de film) op een slimme manier verkocht. Marley & Me was in de Verenigde Staten een groot succes.