Rustig aan hé

Je hoort het steeds vaker. Mensen die afscheid van elkaar nemen en niet gewoon ‘Tot ziens!’, ‘ajuu’, ‘doeg’ of desnoods ‘doei!’ zeggen, maar elkaar toevoegen het toch vooral rustig aan te doen (hé). Vroeger gebruikte je deze uitdrukking alleen als je gesprekspartner om wat voor reden dan ook in een levenscrisis verkeerde. ‘Mijn man is bij me weg, de kanariepiet zingt niet meer en Albert Heijn heeft mijn favoriete chips vervangen door een inferieur huismerk’. ‘Oh, kut zeg, nou, rustig aan hé’. Logisch antwoord, bedoeld om de ander ervan te overtuigen vooral geen gekke dingen te doen en te wachten op betere tijden.

Maar tenzij het aantal mensen met een levenscrisis de laatste jaren drastisch is toegenomen, is ‘rustig aan hé’ aan ernstige inflatie onderhevig. Of mensen zeuren gewoon meer, dat kan natuurlijk ook. Hoe het ook zij, deze term wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt en ook aan de reacties merk je dat de oorspronkelijke betekenis allang verloren is gegaan. ‘Altijd hé!’, ‘jij ook!’ of een simpel ‘yo’ zijn de meest gehoorde antwoorden. Iedereen moet het rustig aan doen, maar niemand weet meer waarom.

I have no ending for this, so I take a small bow.

De komende 14 dagen reis ik door Marokko. In de week van 1 juni keert Tussen Hoop en Vrees glorieus terug met een uitgebreid verslag over mooie steden, aangename ontmoetingen en hopelijk niet al teveel kutmarokkanen. Doei!