Ik blijf me verbazen over de menselijke reactie, ook mijn eigen, op het overlijden van een beroemdheid. Ineens zat ik urenlang op Youtube te kijken naar clips van zijn concerten. In de jaren ’80 danste hij fenomenaal en zong hij meestal live. Begin jaren ’90 danste hij nog steeds geweldig, maar playbackte hij vrijwel alle nummers. Weer later deed hij voornamelijk zijn bekendste pasjes zelf en liet het echte vuurwerk aan het ensemble over. Toen was hij pas in de 30. Ik kan me er geen voorstelling van maken wat hij tijdens de geplande This is it-tour nog had kunnen brengen.
Ik downloadde het beroemde Oprah-interview, waarin hij uitgebreid de gelegenheid kreeg om de geruchten die op dat moment over hem de ronde deden, te ontkrachten. Eventueel misbruik van kinderen was toen nog nauwelijks aan de orde. Toch denk ik niet dat hij ooit iets gedaan heeft waarvan hij zelf dacht dat het niet door de beugel kon. Die verbazing als iemand hem vroeg of hij er echt geen kwaad in zag als een volwassene met een kind in één bed sliep, die verbazing was oprecht. Want Jacksons ontwikkeling was, zoals de afgelopen dagen tot in den treure is herhaald, blijven steken op het niveau van hooguit een 10-jarige.
10-jarigen geloven als het goed is nog in een onbedorven wereld, waarin een volwassen man die met een kind in één bed slaapt geen nare associaties oproept. Maar de wereld is niet onbedorven en dat nekte Michael Jackson lang voordat hij stierf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten