skip to main |
skip to sidebar
Marokko (3/3)
Marrakech is de officiële Marokkaanse ‘hoofdstad van het toerisme’. En dat zul je weten. Fez is ook hectisch, maar in Marrakech lijkt alle hectiek zich te richten op de bezoeker. Het kloppend hart, Djemaa-el-Fna, is één van de meest bizarre plekken die ik ooit heb bezocht. Reisgidsen noemen het een sprookjesachtig plein waar de geschiedenis dagelijks herleeft. Misschien was dat waar voordat de grote stroom buitenlanders Marokko ontdekte, maar nu is Djemaa-el-Fna misschien wel de grootste toeristenval ter wereld.
Wanneer je het plein van noord naar zuid oversteekt, word je een keer of tien aangesproken door mensen die je jus d’orange willen verkopen, een henna-tatoeage bij je willen zetten of een geketend aapje op je schouder pleuren om geld te vragen voor een foto. Vooral dat laatste vond ik nogal schokkend. Schokkender echter is dat er drommen toeristen zijn die het maar al te leuk vinden om daadwerkelijk met zo’n arm beestje op de foto te gaan.
Veel leuker is het om de apen in het wild tegen te komen rond de prachtige Cascades d’Ouzoud, 110 meter hoge watervallen op ongeveer twee uur rijden van Marrakech. Een heerlijke plek om aan de hitte te ontsnappen en de kuitspieren te trainen. Mijn gids was een Marokkaanse jongen van een jaar of 18 die blijkbaar vond dat ik er fit genoeg uitzag voor ‘le grande tour’. In een moordend tempo daalden we af van de top van de waterval (waar je aankomt) naar het dal via glibberige paadjes of wat daar voor door moet gaan. Ik ging drie keer op mijn bakkes, moest me éénmaal aan een tak vasthouden om niet echt naar beneden te lazeren, maar ondanks smeekbedes toonde mijn gids geen enkel medelijden. Het leverde fraaie plaatjes op, want Ouzoud is asociaal fotogeniek. Op de terugweg namen we de trap (huh, er was een trap??), eentje van het soort ‘de treden zijn te laag en veel te diep’, waardoor je nooit lekker in een ritme komt. Toch was het de moeite meer dan waard.
Het zal de lezer niet ontgaan zijn: ik ‘voelde’ Marokko niet zo. Ik heb mooie dingen gezien, maar kon me er slecht overheen zetten dat er zoveel mensen waren die me op de een of andere manier wilden belazeren. Ik ben heus aardige lui tegengekomen, maar het toerisme heeft de houding van veel (groot)stedelingen danig verpest. Daar hebben de leuke mensen onder te lijden, want zodra er iemand naar me toekwam borrelde het wantrouwen direct in me op. Jammer.
Wanneer je het plein van noord naar zuid oversteekt, word je een keer of tien aangesproken door mensen die je jus d’orange willen verkopen, een henna-tatoeage bij je willen zetten of een geketend aapje op je schouder pleuren om geld te vragen voor een foto. Vooral dat laatste vond ik nogal schokkend. Schokkender echter is dat er drommen toeristen zijn die het maar al te leuk vinden om daadwerkelijk met zo’n arm beestje op de foto te gaan.
Veel leuker is het om de apen in het wild tegen te komen rond de prachtige Cascades d’Ouzoud, 110 meter hoge watervallen op ongeveer twee uur rijden van Marrakech. Een heerlijke plek om aan de hitte te ontsnappen en de kuitspieren te trainen. Mijn gids was een Marokkaanse jongen van een jaar of 18 die blijkbaar vond dat ik er fit genoeg uitzag voor ‘le grande tour’. In een moordend tempo daalden we af van de top van de waterval (waar je aankomt) naar het dal via glibberige paadjes of wat daar voor door moet gaan. Ik ging drie keer op mijn bakkes, moest me éénmaal aan een tak vasthouden om niet echt naar beneden te lazeren, maar ondanks smeekbedes toonde mijn gids geen enkel medelijden. Het leverde fraaie plaatjes op, want Ouzoud is asociaal fotogeniek. Op de terugweg namen we de trap (huh, er was een trap??), eentje van het soort ‘de treden zijn te laag en veel te diep’, waardoor je nooit lekker in een ritme komt. Toch was het de moeite meer dan waard.
Het zal de lezer niet ontgaan zijn: ik ‘voelde’ Marokko niet zo. Ik heb mooie dingen gezien, maar kon me er slecht overheen zetten dat er zoveel mensen waren die me op de een of andere manier wilden belazeren. Ik ben heus aardige lui tegengekomen, maar het toerisme heeft de houding van veel (groot)stedelingen danig verpest. Daar hebben de leuke mensen onder te lijden, want zodra er iemand naar me toekwam borrelde het wantrouwen direct in me op. Jammer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten